دیوان واله

تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 864 آغاز: به نام خداوند دادار فرد ×× جهاندار بیدار بی خواب و خورد / طرازنده طارم ماه و مهر ×× نگارنده نقش هفتم سپهر؛ آغاز غزلیات: چه سود از خرمن هستی که افروزد مشاعلها ×× در آن معرض که برق عشق سوزد نقد حاصلها؛ انجام: ای واله اگر پاس دهن میکردی یا حرمت نفس خویشتن میکردی ×× از حرف درشت و نرم با دشمن و دوست گشتی خمش و ترک سخن میکردی از شاعر متخلص به واله (و بنابر نوشته پشت جلد نسخه: واله قمی) که در قرن 14 زندگی می‌کرده و چنان که پیداست بیشتر اشعار دیوان قصاید است که تقریبا ترتیب الفبایی دارد سپس غزلیات باترتیب الفبا و رباعیات. غالب قصاید در مدح سلطان محمد خان ایلخانی فارس است و در یکی از آنها از ایجاد او ملک محمدآباد و باغ‌های آن را در 1302ق یاد می‌کند. چند قصیده در مدح امیرالمومنین علی (ع) و یک قصیده در مدح مرشد خویش علی آقا پسر حاج آقا محمد (پیشوای سلسله نعمة اللهی) دارد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: فرنگی سفید، جلد: تیماج قرمز، 71گ، 17 سطر، اندازه: 16/8×21سم [نشریه: 13 - 232]