دیوان واعظ قزوینی

19. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 5575 آغاز: ای نام دل گشای تو عنوان کارها ×× خاک در تو آب رخ اعتبارها در مثنوی جنگ شاه اسماعیل و شیبک اورنگ: «سزاوار شکر آفریننده ایست ×× که هر قطره از وی دل زنده ایست / زر و مال مانده از رفتگان ×× چو آتش که می‌ماند از کاروان»، سپس مثنوی تعریف باغ قزوین: «بهار آمد و داغ دل تازه شد ×× به غم تنک صحرای اندازه شد / در این گلشن از دیده اعتبار ×× بگرییم بر خود چو ابر بهار»، آنگاه مثنوی سفرنامه در 94 بیت: «شبی کاز پی نبود آن را سحرگاه ×× از او طول امل وامانده در راه / چراغ مهر را تا هست روغن ×× چراغ دولت او باد روشن / بود تا گفتگو از نیک و از بد ×× الهی نیک خواهش بد نبیند»، غزل است به ترتیب تهجی و در پایان آمده که ناتمام است سپس رباعیات است و مفردات و قصاید در ستایش پیشوایان باز رباعیات آنگاه معما و مقطعات و تواریخ و مثنوی‌ها و داستان رزم شاه اسماعیل با شیبک خان در 916 در 603 بیت که مثنوی جدایی است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1290ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: میشن قهوه‌ای، 267گ، 16 سطر، اندازه: 13/8×21سم [ف: 2 - 371]