دیوان واعظ قزوینی

10. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 4792 آغاز: دیوان: از کرم سوی پریشان حالی واعظ نگر ×× تاچه دور افتاده از گفتار او کردارها؛ انجام: الهی نیکخواهش بد نبیند. در حدود هشت هزار بیت و ناقص الاول است و سه مثنوی از نسخه پیش بیشتر دارد. مثنوی اول تاریخچه جنگ شاه اسماعیل ماضی است با شیبک خان (916ق) به بحر متقارب در ششصد و سه بیت، آغاز: «سزاوار شکر آفریننده ایست ×× که هر قطره از وی دل زنده ایست»، انجام: «زر و مال مانده است از رفتگان ×× چو آتش که می‌ماند از کاروان»، مثنوی دوم در تعریف باغ باب الجنة قزوین است به همان وزن در پنجاه و سه بیت، آغاز: «بهار آمد و داغ دل تازه شد ×× بغم تنگ صحرای اندازه شد»، انجام: «درین گلشن از دیده اعتبار ×× بگرییم بر خود چو ابر بهار»، مثنوی سوم در وصف باغ میدان قزوین و به بحر خسرو و شیرین نظامی است در نود و چهار بیت، آغاز: «شبی کز پی نبود آنرا سحرگاه ×× ازو طول امل وامانده در راه»، انجام: «بود تا گفتگو از نیک و از بد ×× الهی نیکخواهش بد نبیند»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ افتادگی: آغاز؛ مجدول؛ واقف: نایینی؛ کاغذ: سفید فرنگی، جلد: چرمی قهوه‌ای، 242گ، 19سطر (7/6×18/5)، اندازه: 14×25سم [ف: 7 - 543]