دیوان واعظ

تهران؛ لغت نامه دهخدا؛ شماره نسخه: 109 آغاز: چون آفرین سزاست بجان آفرین ما ×× صد آفرین بجانت ز یک آفرین ما / ... / بیخود فغان نمیکشد این عندلیب جان ×× واعظ سرشته گشت ز گل ماء و طین ما؛ انجام: الهی نیک خواهش بد نبیند ×× هزاران درود و هزاران سلام / ز ما بر محمد و اهلش تمام غزل است و رباعی و مقطع و قصیده و مثنوی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11 و 12؛ مجدول؛ جلد: تیماج مشکی، قطع: ربعی [نشریه: 3 - 20]