دیوان واصلی

تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 5013/2 آغاز: سپهر منزلتا سرورا خداوندا ×× بحق ذات شریف سی و هشت و چهار / که این قصیده غرا که در مقاصد گل ×× نموده روی ازین خاکسار بیمقدار ... / دلا نصیحت سالک شنو صلاح ببین ×× صلاح کار در این است بشنو و بگذار؛ انجام: تا رقم شد سکه مهرت بنام «واصلی» ×× میتوانی آفرین گویان دم از حیدر زدن قصیده مصنوع اوست، قصیده نونیه است با دیباچه‌ای به شعر و قافیه راء؛ خط: نستعلیق، کا: منصور، تا: جمادی الاول 1054ق؛ کاغذ: ترمه، جلد: میشن قهوه‌ای، 13 سطر، اندازه: 10×16/5سم [ف: 8 - 165]