دیوان نیر

1. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 16403 آغاز: آغاز غزلیات: منمای منع ما زجمالت نگاه را ×× بگذار تا بروی تو ببینیم ماه را ...؛ آغاز مفرح الارواح: توضیحا معروض میدارد که این الفاظ و عبارات مطایبه مانند که از نظر قرائت کننده میگذرد؛ انجام: نیر گرفت دامن صحرا از هجر تو ×× ای شمع بزم محفل روحانیان بیا؛ انجام مفرح الارواح: خویشتن را ساز و زودآ دربرم ×× زانکه هستم من بسی در انتظار. منتخبی است از غزلیات و مثنوی «مفرح الارواح» و قصاید از مهدی بن ابوطالب ایزدی شیرازی متخلص به «نیر» (1256-؟) که به انتخاب و خط ناظم می‌باشد؛ خط: شکسته نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 1319ق؛ ضمایم عبارتند از: 1- منتخباتی از غزلیات کلیم کاشانی، میرزا محمد مؤمن، حکیم شفائی، میر صبری، ضمیری، ظهیرالدین، همچنین تک بیت و رباعیاتی از شاه اسماعیل صفوی، ذوقی، رحیمی، اهلی، عادل صفوی. آغاز: «فراق همنفسان جان بیقرارم سوخت ×× گیاه خشکم هجران نوبهارم سوخت». انجام: «کدام دل که بر او زخمی از خدنگ تو نیست ×× تو صبح اگر نکنی کس حریف جنگ تو نیست»، 2. قصاید در مدح رضا شاه و محمدرضا شاه در هنگام ولایتعهدی، در مفارقت فرزند ناظم علی ایزدی که با رضا شاه به افریقای جنوبی مسافرت کرده، ترویج ازدواج، در رثاء و ماده تاریخ، فوت سید احمد پیشاوری، در رثاء و ماده تاریخ وفات حسین سیفی عماد الکتاب خوشنویس معروف قزوینی و غیره ... آغاز: «بلند اقبال سردار سپه میر غضنفر فر ×× که از یک جنبش عزمش شود تسخیر بحر و بر»، انجام: «بپوش نیر چشم از جهان امید مدار ×× که زهر میدهدت عاقبت بجای شکر»؛ کاغذ: شکری، جلد: پارچه‌ای، 27گ، اندازه: 34/5×21سم [ف: 17 - 515]