دیوان نوا

3. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 4786 آغاز: زان کنم حمد خالق یکتا ×× که زبان شد بحمد او گویا؛ انجام: بود راحت ما راحت ما زینکه در نیسال ×× شده فرمانفرما فرمانفرما حاکم شیراز / شاد و نکوحال بصد حشمت و اعزاز ×× زهجران تو مردم، بقربان تو کردم اشعاری است در مدح و قدح و جد و هزل در حدود دو هزار بیت از تاج الشعرا میرزا حیدر علی نوای شیرازی فرزند آقا محمد مهدی متخلص به آسوده شاعر نیمه دوم قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری که در آثار العجم فرصت شیرازی (ص 570 - 571) ذکرش آمده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ در پایان آمده است: «تمت کتاب غزلیات و تصنیفات جناب مستطاب تاج الشعرا، ابن جناب افصح المتکلمین میرزای آسوده سلمه الله تعالی تحریراً فی شهر ذالحجة الحرام (کذا) سنه هزار و سیصد و پانزده از هجرت». با اضافاتی در حواشی که بعضی از آنها ظاهراً خط شاعرست؛ واقف: نایینی؛ کاغذ: سفید فرنگی، جلد: مقوایی، 81گ، اندازه: 18×23سم [ف: 7 - 535]