دیوان نقی کمره ای کاشانی

17. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 13338/7 آغاز: برابر غزلیات؛ انجام: قربان نگاهش که در اثنای تغافل ×× بر عاشق خود کرد نگاهی چه نگاهی / هنگامه دوزخ شود گرم به محشر ×× گیرد نقی از خوی تو گر رخصت آهی غزلیات او؛ خط: نستعلیق شکسته، کا: عنایت الله بن محمد نصیر رضوی گلپایگانی، تا: 10 شعبان 1235ق، جا: اصفهان؛ محشی به نظم و نثر از کاتب نسخه؛ کاغذ: فرنگی، 29گ (82پ-110ر)، 14 سطر، اندازه: 8×14سم [ف: 33 - 583]