دیوان نقیب

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1082 آغاز: بسمله نقیب الممالک و سالک المسالک هو العالم الکامل الادیب و جامع الفاضل ... سپاس ما نشد شایسته شان تو یاربا ×× سپاس خود بشان خویشتن بر خویشتن فرما؛ انجام: بالا شود از صنوبر و کاج ×× افشانی اگر بخاک بطیخ از دیوان شاعر می‌باشد و شامل همه منشات نقیب نیست؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ از قرائن پیداست که به نظر خود شاعر رسیده و به تصحیح و افزودن ابیاتی بر آن پرداخته و در کنار صفحات کلمه «بلغ» نوشته شده، و پیش از شروع به نگارش دیوان مقدمه‌ای در شرح حال شاعر که پیداست در حیات خود وی انشا شده، به خط نویسنده نسخه نگارش یافته و مندرجات دیوان عبارت است از قصاید و غزلیات و چهار بند در مرثیه و مسمط‌های خزانیه و بهاریه در مدح حضرت مولی الموالی علی علیه السلام و چهارده معصوم عم غیر ایشان و هفت بند (اصولیه، شبستانی (کذا) شیخیه مطربیه قماریه، خماریه و شکاریه) و یک مثنوی در آداب معاصرین و صفت و سیرت هر طایفه از ایشان در ده دفتر و ترکیب‌بندهایی است و نسخه تمام نشده و تمام ابیات نسخه در حدود چهار هزار و دویست بیت می‌باشد؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج، 154گ، 16سطر، اندازه: 14×23سم [ف: 3 - 326]