دیوان نعیم

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14093 آغاز: خودپرستان کی توان دیدن جمال یار را ×× کور می‌گردد چو می‌بیند زمرد اژدها / ما بسوی کوی جانان پی ز مستی برده ایم ×× می‌رسد بر کوی جانان هر که رو آرد به ما؛ انجام: درد و الم و غصه پی یک طرب است ×× چونانکه غمی را دو سه عیشش عقب است / بیننده این عیش و غم پی در پی ×× بنشیند اگر زار و غمین بس عجب است کلیات اشعار شاعر است با تخلص «نعیم». نسخه حاضر 10500 بیت از اشعار شاعر را در چندین بخش بدین ترتیب: 1. غزلیات به ترتیب حروف تهجی که از آغاز افتادگی دارد (ص 1-351)، آغاز: «خودپرستان کی توان دیدن جمال یار را ×× کور می‌گردد چو می‌بیند زمرد اژدها»، انجام: «شادی و غم ز تو و خسته نعیمم از تو ×× سر نپیچد ز هر آن چیز که تو فرمائی»، 2. ترجیع‌بند به حروف تهجی در مدح حضرت علی (ع) (ص 352-365)، آغاز: «نی خدائی و نی ازو تو جدا ×× لیک خلقت شده از نور خدا»، 3. رباعیات (ص 361-398)، آغاز: «چون عرش منور است دایم دل ما ×× بسرشته شده به آب حیوان گل ما»، انجام رباعیات و انجام نسخه: «بیننده این عیش و غم پی در پی ×× بنشیند اگر زار و غمین بس عجب است»؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ یادداشتی پیرامون این دیوان و شاعر آن در یک صفحه آمده؛ در متن و حاشیه؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 199گ، 15 سطر، اندازه: 14/5×20/5سم [ف: 38 - 121]