دیوان نعمت

7. شیراز؛ بنیاد فارس شناسی؛ شماره نسخه: 90/2 آغاز: آغاز مثنویات: سحرگاهان بطرف باغ بلبل ×× بصد افغان و زاری گفت با گل؛ آغاز غزلیات: عمریست که چرخ بمدارا ×× سر داده بکوه و صحرا / کوه است مرا مقام و منزل ×× صحراست مرا مکان و ماوا؛ آغاز رباعیات: اکنون که گل از چهره برافکند نقاب ×× چون لاله دمی زکف بده جام شراب / که بوسه بگیر از لب لعلی شیرین ×× که چنگ بزن در سر زلفی پرتاب؛ انجام: صحرا همه گشت لاله زار ای ساقی ×× همان باده گلرنگ بیار ای ساقی / کاین چرخ همان است که همچون بهرام ×× کرده است بگور صد هزار ای ساقی / در دارالخلافه طهران فی شهر جمادی الاول 1323 (محمود الحسینی المتخلص به نعمت) گزیده‌ای از مثنویات، غزلیات و رباعیات سراینده است؛ خط: نستعلیق شکسته ریزنویس، بی‌کا، تا: جمادی الاول 1323ق، جا: تهران؛ مهر: «عبده الراجی محمود الحسینی» (بیضی)؛ جلد: مقوایی، 64گ (11پ-75ر)، اندازه: 11×17سم [ف: - 116]