دیوان نظیری

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1134/9 آغاز: بنام آن خداوندی که هست او واحد و یکتا ×× حکیم و حاکم و عادل علیم و عالم و اعلا؛ انجام: الهی غایبان و حاضران مجلس مارا ×× بیامرزی زبهر آبروی ساقی فردا / این قصیده را نظیری شاعر در سال 734 نظم کرده چنانکه خود در پایان گوید: هر آنکس چون نظیری شد محب آل پیغمبر ×× کجا در دیده می‌آرد سریر ملکت دارا / بسال هفتصد(!) و سی و چهار این نظم را کردم ×× که گردد تا به عالم یادگار این نکته غرا قصیده در مدح مولی (ع)، قصیده‌ای با قافیه «الف» از نظیری (در 734) دارای 143 بیت و شرح صورت گفت و گویی است بین رسول الله (ص) با امیرالمؤمنین علی (ع) پس از معراج. شاعر در پایان حکایت می‌گوید: «نبی را رفتن و باز آمدن در یک زمانی شد ×× که خاتم را بگرداند کسی در دست خود عمدا / دو دنیا از چهل دنیاییان کردم در این دفتر ×× که امر شاه این باشد که تا گردد روان اصفی / بود موقوف تا مهدی (ع) چو خورشید جهان آید ×× به عالم او کند روشن رموز علم الاسماء»؛ کا: میرزا اسماعیل فرزند میرزا معصوم تفرشی، تا: 1286ق؛ کاغذ: فرنگی سفید، جلد: میشن قهوه‌ای، 11ص (493-503)، اندازه: 10/5×17/5سم [ف: 3 - 575]