دیوان نظامی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/159 آغاز: دوش رفتم بخرابات مرا راه نبود ×× میزدم ناله و فریاد کس از من نشنود / یا نبد هیچ کس از باده فروشان آنجا ×× یا که من هیچ بدم هیچ کسم در نگشود؛ انجام: گر تو خواهی که دم از صحبت ایشان گیری ×× خاک پای همه شو تا که بیابی مقصود / ای نظامی چه زنی حلقه برین در شب و روز ×× که از این آتش سوزنده نیابی جز دود از: نظامی (؟). غزلی است که با توجه به سبک زبانی آن بعید به نظر می‌رسد از نظامی گنجه ای باشد؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ کاغذ: کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 1ص (576)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 363]