دیوان نصیری

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13460 آغاز: الا ای اهل اقلیم خداوند ×× بیا بشنو حکایاتی بود پند / به اول آیه اش رمز نهان بین ×× ز بعدش گوش کن وانگه تو پسند؛ انجام: این پنج روز مهلت ایام آدمی ×× آزار خلق حق نکند هیچ توانگری / گفتا نصیر پندم اگر شد از مرار ×× خرسند می‌شوی ترا گر پند بشنوی دیوان شاعر است با تخلص «نصیری»، این اشعار اغلب در مواعظ و پند و اندرز سروده شده است. هم چنین در آن اشعاری است در این موضوعات: وصف شهر کرمان، ملی شدن نفت ایران، مدح آیت الله حاج سید نورالدین حسینی شیرازی، مدح حجت الاسلام سید محمد حسین دستغیب، مدح سید عنایت الله و سید هدایت الله، توصیف سید یحیی یزدی، توصیف آقا حسین آقانصیرزاده که اخوی شاعر می‌باشد، توصیف میرزا احمد نصیرالاسلام کرمانی و حاج عماد الملک بصیری و حاج میرزا محمد رضا کرمانی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول؛ جلد: مقوایی مشکی، 36گ، 14 سطر، اندازه: 14×22سم [ف: 36 - 406]