دیوان نصیرالدین طوسی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1825/2 آغاز: هذه الابیات من کلام المحقق الطوسی فی معرفة اوقات الساعات.چو خواهی بدانی تو ساعات روز ×× زمین مساوی طلب دل فروز / پس آنگه ببین سایه خویش را ×× قدم کن بدانی کم و بیش را / قدم چو شود بیست آنگه چهار ×× بود ساعت اولین از نهار / شود سیزده چوت قدم ای پسر ×× دوم ساعت از روز دانی دگر؛ انجام: بساعت ده و دو شود در غروب ×× خور عالم افروز دور از عیوب ده بیت است در این ابیات مقیاس برای تعیین 24 ساعت شب و روز یاد شده است؛ خط: نسخ، کا: محمد جعفر پسر محمد حسین، تا: 1211ق؛ جلد: پارچه‌ای سبز، 13ص، اندازه: 10/5×15/5سم [ف: 9 - 448]