دیوان نصرت اردبیلی

17. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 1882-10/192 آغاز: بسمله. از همه غم در امان مائیم ما ×× در دو عالم شادمان مائیم ما / سوی حق این خلق راما هادئیم ×× نعمت الله زمان مائیم ما؛ انجام: شب گذشت و این همی خواهم مدام ×× حرف آن یار آورم زین الکلام / خواب رفتم من ولی اندر مشام ×× ذکر آن یار است ذکرم والسلام غزلیات شاعری است با تخلص «نصرت» از حرف الف تا لام و سپس ابیاتی با تخلص «قدرت» و «قدرتعلی» که پسر نصرت علی شاه بوده است و پس از آن مثنوی بلندی با سرآغاز: «الامان از زنگی آینه ها ×× الامان از ظلمت این سینه‌ها»، و نیز مثنوی دیگر در وصف امام علی (ع) با مطلع: «ای فرید الدین شه عطار دین ×× دست تو در گردن شمس مبین»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ در دو ستون؛ جلد: مقوا با روکش پارچه قهوه‌ای، 21گ، 12 سطر، اندازه: 11/5×17/5سم [ف: 4 - 1949]