دیوان نزاری قهستانی

10. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2745 آغاز: کو کشتی فراق که در قلزم فراق ×× موج بلا و آفت طوفان ز حد گذشت؛ انجام: بیش نزاری مباش از در حق نا امید ×× حامی تو بس بود عفو گنه پوش دوست به سال هفتصد و ده هجری قمری یعنی یازده سال پیش از وفاتش از سرودن این مثنوی فراغت یافته است چنانکه خود در خاتمه گوید: «از هجرت گذشته ده و هفتصد ×× سر سال نو بسته ام این رسد»؛ خط: نستعلیق، کا: ظاهراً علی نخجوانی پسر مرحوم حاج محمد نخجوانی، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز (به قدر پنجاه و دو برگ)، انجام (به اندازه چهل برگ نسخه شماره 3652)؛ ظاهراً از روی نسخه‌ای غیر از نسخه نفیس شماره 3652 با مرکب کوپیه نوشته شده و یا تعمدی داشته‌اند که بعضی از غزل‌ها را حذف و جای بعضی را عوض بکنند زیرا اکثر سطور و غزلیات و حتی محل مثنوی دستور نامه با نسخه نفیس 3652 کاملا مطابقت دارد؛ کاغذ: فرنگی، 84گ، 19-18 سطر، اندازه: 12/5×26سم [ف: 2 – 551]