دیوان نجیب گلپایگانی

12. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1079 آغاز: ز بس که بر طرف باغ در منثور است ×× جهان چو افسر خاقان و تخت فغفور است؛ انجام: از چرخ کلاه ملک بر فرق تو باد ×× انصاف که قد پادشاهی داری مدایح علویان همدان: عزالدین یحیی، علاء الدوله خسروشاه، عماد الدین مردانشاه، مجد الدین (در را نام مجد الدین همایون ثبت گردیده) و مدایحی از ملک اوزبک (607-622) و جمال الدین عمر و قراخان که دو پادشاه بوده‌اند و مدایحی از صدر الدین (ظاهرا مراد صدر الدین خجندی است)، ابوالقاسم و مختص الدین نام که از وزراء بوده اند و زین الدین ابوبکر و بهاء الدین و رکن الدین و تاج الدین علی در دیوان وی موجود است. در تذکره‌ها و تواریخ درباره وی جز اینکه در ایام سلطنت سلجوقیان (مراد سلاجقه عراق است) رخت بربسته و مداح امراء قلعه و شاق بوده و مثنوی «بشر و هند» نیز از آثار اوست و دیوان وی از دوهزار بیت متجاوز و امروز متداول است، چیز دیگر ننگاشته‌اند. شامل قصاید و ترکیب‌بند و غزل و رباعی می‌باشد و همه اینها مرتب به ترتیب قوافی به حروف هجاست و در حدود یکهزار و پانصد بیت می‌باشد؛ کا: عبرت نائینی، تا: 1337ق، برای سردار معظم خراسانی؛ مالک نسخه به خط خود برخی از ابیات را از روی نسخه دیگر که به دست آورده تصحیح و ابیاتی که در این نسخه نبوده در کنار صفحات و در آخر نسخه افزوده؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوا، 64گ، 13سطر، اندازه: 10×14/5سم [ف: 3 - 320]