دیوان نثار

تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 736 آغاز: آغاز مثنوی: بشنو از من این حکایت بر ملا ×× شرح جان بازان دشت کربلا / چون طلوع صبح عاشورا دمید ×× جبرئیل از جانب حق در رسید؛ آغاز غزلیات: اگر ز رو مهت پرده افکنی یارا ×× چو موی خویش پریشان کنی دل ما را / هزار همچو من خسته درکمند آری ×× به دوش چون فکنی زلف عنبر آسا را؛ آغاز رباعیات: ای دوست مرا به نامه ای شادنما ×× وزبند بلای دهر آزاد نما / این دل که زدوری تو گردیده خراب ×× از دولت وصل خویش آباد نما؛ آغاز مثنوی دیگر: نگار سروقد ای جان شیرین ×× بیا ده باده در جام بلورین؛ انجام: پایان مثنوی: ای نثار بی نوای پر محن ×× دست تود امان فرزند حسن / تا شفیع تو شد روز جزا ×× خدمت جدش علی مرتضی شامل: 1. مثنوی وقایع کربلا و شهادت امام حسین (ع)که در آن عنوان آن نوشته: «در بیان شهادت حضرت ابی عبدالله ... و وقایع عاشورا از افکار بنده عاصی فقیر و سیاه شاهرخ ابن رضا قلی قاجار»، 2. غزلیات به ترتیب الفبا در عنوان این بخش آمده: «در اشعار غزلیات از افکار نواب والا شاهرخ میرزا ابن مرحوم رضاقلی میرزا»، 3. مثنوی با این عنوان: «این تغزل و شرح حال مسافرت حرکت از طهران تا کرمانشاهان و پشتکو هست» و در پایان آن یک غزل است در مدح حشمت الدوله امیر جنگ، 4. رباعیات، 5. مثنوی دیگر (گویا ناتمام) با این عنوان: «بر سبیل حکایت یا حقیقت در شرح حال حکمران این بروجرد و لرستان و اهل آن سامان»؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ گویا قسمتی از آن از خود شاعر است؛ بر یک برگ اضافی اول نسخه قطعه نثری است فکاهی که ناتمام رها شده و نزدیک به یک صفحه است. قطعه چنین آغاز می‌گردد: «الحمد علی پروردگار آسمانه دوار اخترانه بعضی ثابت و بعضی سیار. شکر و سپاس مخصوص خداوندی جل و علاست که مسمار زردک را بی چکش وتخماق بر دل زمین فرو کوفته و منار چنار را بی دلو و ریسمان از چاه زمین بیرون کشید ... تعالی نیاموخته کازرى نرفته به دکان آهنگری حباب برف را بنماید سفید به هر کار بسته سازد کلید»؛ کاغذ: فرنگی آبی، جلد: تیماج قرمز، 77گ، 9-10 سطر، اندازه: 13×20سم [نشریه: 13 - 122]