دیوان ناصری

تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 562 آغاز: بسم الله الرحمن الرحیم. دیوان ناصری. قم و شمر فی قتل من و افاکا ×× و تعجل و امنن علیه بذاکا؛ انجام: یک عمر دعای تو بود ورد زبانم ×× یکروز خلاصم کن ازین قرض و از این بند / گرش التفات باشد ز شهنشه جوانبخت ×× می‌روشن است او را که همیشه مست دارد مشتمل است بر یک قصیده به زبان عربی، غزلیات، قطعات، یک مثنوی کوتاه، چند غزل در مدح ناصر الدین شاه به زبان فارسی به مطلع: «ای دیده از جمال تو روشن دل از تو شاد ×× آه از تو آه هیچ نیازی مرا بیاد»، با اینکه نام کاتب معلوم نیست ولی چنین به نظر می‌رسد که نویسنده کتاب (به علت قصیده فوق) همان ناظم اشعار است؛ خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: 1280ق؛ مجدول مذهب، کمنددار زرین، محشی لغوی؛ مهر: مشیر السلطنه؛ کاغذ: قطعه اصفهانی، جلد: مقوای روغنی بوم مشکی، 43ص، 11 سطر، اندازه: 14/9×24/7سم [ف: 4 - 1232]