دیوان ناصر خسرو

70. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 161- فیروز آغاز آغاز مقدمه چنین گوید کمترین خلق الله ناصر خسرو بن حارث؛ انجام پایان مقدمه و گفتم از ناصر در هر چیزی حیله کردی مگر در موت و همانا آورده است ازین معنی رباعی: از قعر گل سیاه تا اوج زحل ×× کردم همه مشکلات عالم را حل / بیرون جستم ز بند هر مکر و حيل ×× هر بند گشاده شد مگر بند اجل الحمد لله الذي له الملك الدائم ... و صلى الله على سيد الاولين. خط: نسخ و نستعلیق ،زیبا، کا: محمد خوانساری پسر آخوند ملا حسن خوش نویس، تا: 1269ق؛ دارای دو سرلوح، با سر گذشت منسوبه به ناصر خسرو و پس از آن سر گذشت ناصر خسرو به قلم تقی الدین حسینی صاحب عرفات العاشقين (که متضمن ترجمه رساله الندامه فی زاد القيامه - همان سر گذشت منسوب - نیز هست و با وصایای او به خطاب به برادرش خاتمه میپذیرد)، محشی لغوی، مجدول؛ تملک: عبدالعلی میرزا معتمد الدوله عبدی (پسر فرهاد میرزا)؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قهوه ای 579ص، 16 سطر، اندازه: 14/5×23سم [ف: 21 - 102]