دیوان ناصر

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/157 آغاز: هر چه در عالم هویدا شد ز عکس یار شد ×× ذره و خورشید و مه شد یار شد اغیار شد؛ انجام: ای دل حذر از سرکشی نفس زبون کن ×× اندیشه ز دور فلک بوقلمون کن / مشرق ز بلندی نگو، میل نگون کن ×× سعدی تو منم را ز سر خویش برون کن / دیدی که عقابی که منم کرد چها خواست از: ناصر (؟). در عنوان اشعارش نوشته: «من کلام ناصر خسرو» و در عنوان مخمس تضمینی از غزل سعدی هم نوشته: «مخمس از ناصر است، غزل از سعدی». چاره‌ای نیست جز آنکه سراینده این اشعار را از میان ناصر خسرو، ناصر بچه‌ای شیرازی (سده هفتم) و ناصر بخارایی (سده هشتم)، مورد اخیر بدانیم که دیوانش را دکتر مهدی درخشان چاپ کرده است. شاید هم موارد دیگری باشد که در فرهنگ سخنوران نامشان هست؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ کاغذ: کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 2ص (572-574)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 362]