دیوان مینا شیرازی

قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 5329 آغاز: الحمدلله الذی لا اله الا هو الملک القدوس السلام المؤمن المهیمن ... اما بعد در عهد دولت ابد مدت؛ انجام: تا بود اسلام را تاریخ هجرت در میان ×× هی ببرد سر ز کافر خسرو صاحبقران قصیده‌ای است دارای صنایع غریب با قافیه نون که به سال 1289 در تهران سروده شده، دارای سرآغازی به نثر با آوردن نام ناصرالدین شاه در آن، و حواشی توضیحی مفید از خود شاعر. شاعر در مقدمه خود این قصیده را چنین وصف کرده است: «این قصیده یکصد و سه بیت است با صنایع گوناگون، چنانکه سی و یک بیت آن استخراج از ابیات است در اوزان مختلفه که من جمله شش مصراع بدوایر سته است و اوزان نوزده‌گانه بحور در آن مندرج است که از شعرای عرب و عجم زیاده از این بحور کسی شعر نتواند بگوید، و دو بیت دیگر از حرف اول ابیات اصل قصیده استخراج می‌شود در بحر متقارب مثمن مقصود عروض و ضرب، و قطعه موشح دیگر از حشو مصاریع اولی در صنعت حذف، یعنی خاله از نقطه در بحر خفیف مخبون مقطوع بر می‌آید، و قطعه موشح دیگر از حشو مصاریع ثانیه در صنعت خالی از الف هم در بحر خفیف مخبون مقطوع برمی‌آید، و از شعر استخراجی مقطع ماده تاریخ انشاد این قصیده بدعاو مدح برمی آید». آغاز مقدمه منثور: الحمدلله الذی لا اله الا هو الملک القدوس السلام المؤمن المهیمن ... اما بعد در عهد دولت ابد مدت». آغاز قصیده: «به بندگی خداوند و شهریار جهان ×× هر آنکه سر ننهد از تنش براید جان»، پایان: «تا بود اسلام را تاریخ هجرت در میان ×× هی ببرد سر ز کافر خسرو صاحبقران»؛ خط: نستعلیق زیبا، کاتب = مؤلف، بی‌تا، گویا همان نسخه است که به شاه تقدیم شده؛ مجدول، دارای سه موشح؛ جلد: تیماج مشکی، 15گ، 8 سطر، اندازه: 20/5×32سم [ف: 14 - 116]