دیوان مؤمن سندی

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4045 آغاز: بسمله. حمد له ... بر معرفان رموز آگاهی و مبصران مقدرات صوری و معنوی مختفی و محتجب نخواهد بود ... تا از آن جام جهان یک جرعه ای بمن بخشد و الحمد الله رب العالمین ... و هو المستعین. ابتدای هر بیان زیبا ز حمد ایزدی ×× مطلع هر داستان روشن ز نعت احمدی؛ انجام: ای سازگار جز تو نسازد کسی بساز ×× جز تو کسی دگر ننوازد دل مرا با چند بندی به هندی (ص 145-146) و نزدیک به 2800 بیت و قصاید و قطعات و ستایش‌ها و ماده تاریخ‌ها است (1-58) و غزل به ترتیب تهجی با تخلص مومن (60-138) و رباعی که برخی ماده تاریخ است (139-144) و مثنوی فرهاد و شیرین و قصیده‌ای در ستایش (145-164) و ماده تاریخ‌های آن از 1167 تا 1206 است. در دیباچه منثور آن از «امیر فتحعلیخان» و «حاجی میر ابراهیم شاه» و به مکه رفتن او در 1198 (گفت ابراهیم زیبا کعبه را ثانی نهاد-1198) یاد شده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ مجدول، با سرلوح رنگارنگ در ص 60؛ کاغذ: هندی، جلد: تیماج سرخ، 82گ، 16 سطر (9×17)، اندازه: 15×21سم [ف: 13 - 3031]