دیوان مولانا حسینی

تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2457/11 آغاز: باز طبعم را هوای دیگر است ×× بلبل جانرا نوای دیگر است؛ انجام: طول و عرضی خواستم این نامه را ×× مصلحت نامد شکسته خامه را گوینده این اشعار که از صوفیان پاک عقیدت است در مثنوی زیر مطالب عرفانی چند می‌آورد بدین شرح: ابتداء از علت تالیف کتاب و حمد خدا و نعت رسول سخن می‌گوید و بعد در بیان معرفت نصیحت و پس از آن در عشق و در مدح زکوة و روزه و حج و علم و توحید و اقسام توحید مطلب می‌آورد و آنگاه به تعریف عارف و معرفت نفس اماره و شناسایی حالات صوفیانه چون تلوین و تکوین پرداخته و از آنجا به کیفیات عقل و دل و محبت و تجلی و سماع می‌رود، در آخر ساقی نامه‌ای است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: محتملاً قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قرمز، 30ص (660-690)، 21 سطر (5/5×12)، اندازه: 10/5×18سم [ف: 5 - 607]