دیوان موالی تونی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14211 دیوان اشعار شاعر است با تخلص «موالی». او اشعار زیادی در این دیوان در مدح ائمه معصومین علیهم السلام و تبری از مخالفان آنان دارد. نسخه حاضر این بخش‌ها را شامل است: الف: قصاید، ب: غزلیات به ترتیب حروف تهجی، آغاز: «خطیست بر کتابه ایوان کبریا ×× کز صفحه زمانه مجو نقش ماسوا / هر چه دید دیده ما جلوه تو دید ×× انی اری جمالک فی کل ما اری / ... ظاهر یکیست گر چه مظاهر بود هزار ×× از یک چراغ انجمنی را بود ضیا»، ج: تخمیس شعر جامی، آغاز: «رفتم از کویت به دل صد حسرت و غم همچنان ×× در سرم عزم سر کویت مصمم همچنان / آستان بوست هوس چون بود و دارم همچنان ×× آمدم در دل اساس عشق محکم همچنان / با غمت جان بلا فرسوده همدم همچنان»، د: ساقی‌نامه، آغاز: «تعالی الله ای مجلس آرای حور ×× فرح بخش جان از شراب طهور / لک الحمد ای نشأة بخش بقا ×× که دادی می‌عشق ساقی به ما»، هـ: قطعات و رباعیات، آغاز: «خوش آن گروه موالی که کاتب تقدیر ×× به صفحه دلشان مهر اهل بیت نوشت / ز کار سنی گم کرده راه حیرانم ×× که بهر خاطر عمر چرا بهشت بهشت»، انجام: «خواهی که رسد ز غیب امداد علی ×× اوراد نماز خویش کن نادعلی / چون صبح ز مهر مرتضی میزن دم ×× تا هست نفس نباش بی یاد علی»؛ خط: نستعلیق، کا: میر هاشم تبریزی، تا: 26 شعبان 1062ق؛ مجدول مذهب مرصع؛ در آغاز نسخه شرح حال شاعر به نقل از تذکره تحفه سامی و هفت اقلیم امین رازی؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 137گ، 15 سطر، اندازه: 10×19سم [ف: 38 - 308]