دیوان منوچهری دامغانی

62. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 12094 آغاز: برابر؛ انجام: احباب ترا سعادت بیغم باد ×× تا شاد زیند و باده گیرند بچنگ (ص 1-229) خط: شکسته نستعلیق خوش، کا: قلمز (تخلص)، تا: 1275ق؛ مذیل است به ترکیب‌بندی (دوازده بند) از کاتب نسخه با تخلص «قلزم» در رثاء حضرت ابا عبدالله الحسین (ع)، آغاز: «افکند چون زمانه زسر تاج زرنگار ×× گردون ببر حمایل شب کرد استوار»، انجام: «ای کاش دور هستی از این غم بسر شدی ×× عالم ز سیل حادثه زیر و زبر شدی» (ص 231-240)، مقدمه به طرز مورب، دارای کمند، مجداول، واقف سید جلال الدین تهرانی در مرداد 1361؛ کاغذ: نخودی، جلد: تیماج خرمایی، 120گ، 13 سطر، اندازه: 14×21/8سم [ف: 17 - 236]