دیوان منصور

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14086 آغاز: دیباچه: چون ظل ظلیل قادر متعال و صورت وجود قدیم لم یزل و لایزال.آغاز نظم: وقت آن شد که دگر در گلزار ×× سیم گون خیمه زند ابر بهار / آذری ابر شود بت پرور ×× بانوی باغ بود غنچه نگار؛ انجام: هر سحر در بزم گردون تا به چشم این و آن ×× مهوشی بی پرده شوخی با نقابست آفتاب / آفتاب دولتت در پرده و بی پرده باد ×× آنچنان کز بی حجابی در حجابست آفتاب شاعر که از ملازمان و مداحان ابراهیم خان قاجار (والی کرمان و پسر عمو و داماد فتحعلی شاه قاجار) است و به «منصور» تخلص می کند هزار بیت از سروده هایش را در این دیوان به نام همین حاکم جمع آوری و به «ابراهیم آباد» نام گذاری نموده است. او مقدمه نثر کوتاهی بر دیوان نوشته و در آن نام خود، ممدوح و دیوانش را ذکر نموده است؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: انجام؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 110گ، 10 سطر، اندازه: 10/5×18/5سم [ف: 38 - 110]