دیوان ملک محمود ملکان

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14590/119 آغاز: حمد و ثنای فراوان و شکر و سپاس بی پایان پادشاهی را جل جلاله؛ انجام: ببوسم کی بنابم؟ چشم مستت ×× بسان آستین هر لحظه دستت وی عموی ابوالمجد بن مسعود بن مظفر (کاتب نسخه) است و در 696 در جوانی درگذشت و ابوالمجد در روز جمعه اول رمضان سال 717ق به گردآوری اشعار وی پرداخت و بر آن دیباچه‌ای نگاشت که مشتمل است بر مناظره عشق و عقل. نام ملک محمود در برخی از تذکره‌ها یاد شده اما به نسخه‌ای دیگر از این دیوان در هیچ مرجعی اشاره نشده است. یکی از غزل‌ها مشترک میان سه گوینده است: ملک محمود، جلال الدین عتیقی و ملک مسعود بن مظفر. در مقدمه این دیوان است که کاتب از این مجموعه با عنوان «سفینه» یادمی کند؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: شنبه 3 ربیع الثانی 721ق؛ جلد: تیماج کرم قهوه‌ای، 11ص (489-500)، 41 سطر، اندازه: 19×32سم [ف: 41 - 94]