دیوان ملک قمی

6. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 413 آغاز: بسمله. الهی از نور مایده خلت خوان خلیل را منور گردان و چراغ هدایت بدست ذائقه ده که بمشاهده لذت شکر بینا گردد و از نورس گلزار ابراهیم که خارشکن نمرود است شماطه حمد را پیرایه خلد ساز دست و زبان را غنی دار. و کلک و بنانم را توانگری بخش تا هر چه آن بسراید این بنگارد؛ انجام: منبع انهار بپایان رسید ×× در بصدف قطره بعمان رسید. دیباچه و مقدمه منثور خوان خلیل، قصاید، مقطعات، ترکیب بند، ترجیعات، قصیده مسمی به پنج اربعین در نعت حضرت مصطفی (ع) و منقبت ائمه هدی، ترکیب بند در مدحت عادلشاه، رباعیات، ترجیع تتبع از شیخ سعدی، غزلیات به ترتیب قوافی، ایضا رباعیات، مثنوی ساقی نامه، مثنوی صنم و برهمن، مثنوی منبع الانهار. در این نسخه قسمت آخر رباعیات و اول و وسط مثنوی و همچنین آخر مثنوی صنم و برهمن و قسمت اول مثنوی منبع الانهار افتادگی دارد؛ خط: نستعلیق متوسط، کا: محمد معین بن محمد شفیع الکاتب، تا: 1067ق؛ مجدول، یک سرفصل تزئینی؛ مهر: محمد رضا حسینی، حسین بن هدایت الله، مشیر السلطنه 1322، ناصر الدین شاه 1274؛ کاغذ: کشمیری نباتی، جلد: مقوای روکش تیماج سرمه‌ای، 499ص، 14 سطر متن و 30 سطر حاشیه، اندازه: 15/2×25/4سم [ف: 4 - 1210]