دیوان مقبل

3. قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 1796/3 آغاز: نمود باز هلال مه عزای حسین ×× به خاک تیره نشست آسمان برای حسین / محرم آمد وبرخاست فتنه وآشوب ×× به مشرق مه غم آفتاب کرد غروب؛ انجام: نداشتم چو بر حضرت تو روی سفید ×× عطا نمود به من رحمت تو موی سفید / چو مو سفید شدم خالی از میان بردم ×× هر از شکر که آخر به موی جان بردم خط: نستعلیق، بی‌کا، بیتا؛ جلد: تیماج مشکی، 79گ، 17 سطر، اندازه: 15×25سم [ف مخ: 2 - 952]