دیوان مظهر

2. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 13264 آغاز: بسمله، سبحان من بیده مقالید الامور و الاحکام و له الجوار المنشات فی البحر کالاعلام ... خوشا مظهر که عشقت رهنمون شد ×× زیمن عشق فکرت ذوفنون شد.؛ انجام: در کشمکش تیغ تو گاه مستی ×× جان خواست که او رهد زناز هستی از شاعری با تخلص «مظهر» احتمالا از شاعران اواخر قرن 12 و اوایل قرن 13 می‌باشد. شامل: مقدمه، مثنوی (حکایاتی در پند و اندرز) در اوزان مختلف، ساقی نامه و قصایدی در مدح حضرت علی (ع) و علی بن موسی الرضا (ع) و غزلیاتی به فارسی و ترکی که در جواب شاعرانی چون: کلیم، صیدی، سلیم، حافظ، صائب، طالب، مهدی، خان، میرزا سروده است و در برگ 32، مثنوی کوتاهی از میرزا حسن منشی در خصائص اخلاقی ناظم نسخه آمده؛ خط: شکسته نستعلیق ممتاز، بی‌کا، تا: اوایل قرن 13؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: حنایی، جلد: تیماج مشکی، 94گ، 15 سطر، اندازه: 11/5×20سم [ف: 17 - 231]