دیوان مشرقی

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4784 آغاز: خلقی از دوستیت دشمن جانم گشتند ×× این قدر هست که لطف تو بمن بسیار است / مشرقی ناوک او از جگرم گرم گذشت ×× الفت روح بدل جویی تن بسیار است؛ انجام: میگوید از تو هر کس در بیخودی نشانها ×× اما حدیث زلفت افتاده بر زبانها / در جستجوی زلفش هر کس بجانبی رفت ×× از دست رفته گویا در راه عنانها / ما نغمه دوست مرغان از بسکه بی نواییم ×× افتاده ایم دایم در پای آشیانها غزل‌ها و قطعات مشرقی است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11 و 12؛ افتادگی: آغاز؛ یادداشت مشهدی کریم پسر حاجی عبدالرحیم مورخ 1279 در دنبال بیتی در هامش؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج حنایی، 26گ، 12 سطر (6×10)، اندازه: 10×17سم [ف: 14 - 3826]