دیوان مشتاقیه

36. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 718/4 آغاز: آغاز دیوان (قصائد ترکیب‌بند): من و آئینه شاهی و تمثال جمال او ×× گهی ذکر حضور او گهی فکر وصال او قصاید ترکیب‌بند و ترجیع‌بند و غزلیات است بدون ترتیب الفبا و با تخلص مظفر علی. این بخش در نسخه حاضر به عنوان دیوان نیست. بیت مکرر ترجیع‌بند این است: «عشق است به حق علی مطلق ×× هستی همه باطل است و او حق». از جمله قصاید یکی قصیده‌ای است با نام شکوی النفس و دیگر دو قصیده است که هر یک را در تفسیر آیه نور سروده و نخستین آن را مصباح الروح می‌خواند. مطلع قصیده مصباح الروح: «مصباح جان ما تویی ای جای ما قندیل تو ×× مشکوة این قندیل جان دل مهبط تنزیل تو». در برگ 156پ (بخش غزلیات) غزلی است با این مطلع: «زاهد برو درد دن مزن ×× پیش عارفان بر سخن مزن». و مظفر علیشاه در پایان غزل گوید: «مطلع این غزل نیز از امانت على عديم السواد. این درحالت جذبه ظهور کرد ... خصوص لفظ «هر سخن مزن» چرا که با کمال اختصار افاده معنی عجب می کند ... این نوع سخن از مقوله اضافه است هر چند از شخص صاحب سواد ظهور کند فكيف از عامی ... و تتمه غزل را فقیر مظفر على نعمة الله ... عرض کرده» بیت آخر غزل مزبور چنین است: «تن امانت است جان مظفر است ×× وصف جان بگو حرف تن مزن»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی زرد و آبی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 15گ (152ر-167ر)، 21 سطر، اندازه: 12×20سم [نشریه: 13 - 95]