دیوان مشتاق

9. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1066 آغاز: من دور از آستانت، طلبم چه زین و آنت ×× ندهد کسی نشانت، مگر از خدات جویم؛ انجام: صفای حسن پدیدن نمیشود آخر ×× گل بهشت بچیدن نمیشود آخر بخشی از غزلیات مشتاق می‌باشد، همه ابیات نسخه در حدود یکهزار و پانصد بیت می‌باشد؛ خط: شکسته نستعلیق خوب، بی‌کا، تا: قرن 13، به خط یکی از استادان خط نوشته شده؛ پس از این برگ‌ها تحفة الوزرا که چهل باب و هر بابی شامل چهار چیز است که حکما از کتب قدما اختیار کرده‌اند به خط شکسته بسیار خوب که شاید گفت خط درویش معروف است؛ کاغذ: ترمه، جلد: تیماج، 105گ، 13 سطر، اندازه: 9/5×14سم [ف: 3 - 306]