دیوان مسیح تبریزی

تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 3278 آغاز: هو -تاریخ بنای قلعه تبریز من کلام مسیح: او شاه جهانه که فرمانی گچمک ×× کلام مجید او زره منصوص اولمش / عجب قلعه تبریز ده شانی والا ×× قضا دنگ بو گون چونکه مرصوص اولمش / بو تاریخ ایله طبع گلدی بیانه ×× که بو قلعه بنیانی مرصوص اولمش؛ و در آخر همین صفحه غزلی فارسی بمطلع: شعله آه بود رشته امید مرا ×× اطلس برق بود جامه تجرید مرا؛ و مقطع: با سخن سنج چه حاجت بشهود است مسیح ×× از پس پرده اندیشه توان دید مرا؛ انجام: قصیده‌ای است به سه مرتبه توشیح در مدح ابراهیم پاشا وزیر که بترتیب از حشو قصیده اول قصیده ثانی و از حشو قصیده دوم قصیده ثالث و از حشو قصیده سوم عبارات «ءالیجاه معلی جایگاه شوکت و حشمت و اجلال دستگاه امیر اعظم و وزیر مفخم ابراهیم پاشا دام ظله» حاصل می‌شود به شرح مذکور در زیر: 1. «زدوده مدح تو از خاطر مسیح هموم ×× سعید بخت جلالت بسی چو بخت هما / نظر زعدل تو داری همیشه با مظلوم ×× توئی گشاده جهانرا بهمت والا / جهانیان سر تعظیم سوی تو آرند ×× بقهر و لطف توئی طاق ای ملک سیما»؛ 2. «ببوسد اسپر چتر تو از فلک کیوان ×× چو خورشید تو در اسم و رسم و پایه عدیم / ز مدح خامه عدلت بسوخت ریشه ظلم ×× گشاده جاه تو جانا رواق هفت اقلیم»؛ 3. «بود پرتو افکن چو خورشید و ماه ×× مدامت بسر ظل شاه جهان» اغلب قصایدی مرصع و موشح است در مدح سلاطین و امراء و ماده تاریخ بناها و جلوس شاهان؛ خط: نسخ، کاتب = مؤلف، تا: 1139ق؛ مجدول و مذهب؛ کاغذ: ابریشمی، جلد: چرمی تریاکی، 19گ، 9-36 سطر با حواشی، اندازه: 23×29سم [ف: 1 - 69]