دیوان مستوفی

مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 2311 آغاز: الاریح الصبا فامرر علی المحبوب و انزلها ×× مکن سستی تو در رفتن نما قطع منازلها؛ انجام: چه فضل الله زکیسویت شدم پابسته در کویت ×× همه شب بی مه رویت ندارم خواب چون پروین. مجموعه غزلیاتی است که به سبک و تقلید از حافظ شیرازی سروده شده است؛ خط: شکسته نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن 13، واقف: محمد علی ممکن سبزواری، خرداد 1354؛ کاغذ: نباتی، 45گ، 15 سطر، اندازه: 13/5×22سم [ف: 5 - 671]