دیوان محمد وسیم ثانی

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 630/5 آغاز: دلم گرفت ز جور زمانه و ایام ×× ولی چه چاره کنم، اوفتاده ام در دام؛ انجام: چه روز حشر موازین قسط بگذارند ×× من و مرافعه خویش و مردم ایام قصیده شکوائیه است از محمد وسیم (سنندجی)، زنده در 1255ق، که نام خود را در پایان آورده است: بس است شکوه ها، محمد وسیم، از اوضاع همان به است، نهی بر صفحه، مهر ختام. بر فراز قصیده آمده است: «قصیده‌ای است در شکایت از روزگار، همین سال 1255ق انشا نمودم». در 31 بیت. سراینده بی گمان برادر شیخ عبدالقادر بن محمد سعید کرد سنندجی است، که یاد این یکی در «اثبات واجب الوجود» گذشت. و از این محمد وسیم گفتاری به نام «وصایا» در این فهرست آمده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: جمادی الثانی 1299ق، نوشته جهت مخلص خود فضایل مآب شیخ ابوالخیر، همراه 4 رساله از برادرش شیخ عبدالقادر سنندجی؛ 2گ (149پ-150ر) [ف: 2 - 196]