دیوان محمد تقی خان تشنه

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9517 آغاز: نخستین بنام خداوند پاک ×× نگارنده چهره آب و خاک؛ انجام: کله پز را کله گفتم پاچه داد ×× هر که با نامرد سودا می کند پا می‌خورد دیوان این شاعر عبارت از یک مثنوی تاریخی است که به سال 1260 شروع و در آن پس از حمد و ثناء الهی و نعت حضرت پیغمبر (ص) و حضرت مولی علی (ع) شروع به شرح حال خود نموده و مسافرت‌هایی را که در ایران و روم و هند و عراق (بین النهرین) نموده شرح داده و تصریح نموده که در هنگام قتل و غارت کربلا (به سال 1258) در آنجا بوده (در این سال نجیب پاشا به کربلا حمله کرد و بسیاری از ایرانیان را کشته و اموال آنها را یغما کرده و چنان‌که در «مدایح معتمدیه» معاصر وی نوشته تشنه نیز در آن هنگام زخم برداشته و با آن حال به ایران برگشته است) و پس از آن به اصفهان آمده و در عداد مداحین معتمد الدوله منوچهر خان گرجی (به سال 1263 مرده است) درآمده و روزگاری را به خوشی می‌گذرانید و پس از آن قطعات و قصاید و غزلیات و رباعیات می‌باشد و ترجیع‌بند در هجو وزیر همدان در آخر نسخه می‌باشد و در ص 138 - 140 و در ص 156-157 یک قصیده و غزل ترکی از شاعر موجود در میان دیگر شعرها گاهی ابیاتی به ترکی یافت می‌شود و در «مدائح معتمدیه» قصاید و غزلیات و یک مثنوی می‌باشد که در نسخه دیوان این کتابخانه نیست و شاید جز این نیز شعر داشته باشد ولی با تفحص به دست نیاورم و این نسخه دیوان در حدود 2450 بیت و اشعار مندرجه در مد 380 بیت است. در مدح امام غائب و مهدی موعود (ع) قصیده‌ای غراء در دیوان وی مندرج است؛ خط: نستعلیق، کا: علی اصغر بن محمد تقی تشنه طهرانی (فرزند مؤلف)، تا: 1 جمادی الاول 1278ق؛ رکابه‌دار؛ مهر: کتابخانه باقی ترقی؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 115گ، 22 سطر، اندازه: 15/5×21/5سم [ف: 30 - 189]