دیوان محزون

قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 352/1-2/172 آغاز: شمس الضحی بود رخ آن مهر بی عدیل ×× یا مهدی است و کفر به ایمان کند دخیل / جل جلاله قلم صنع بر رخش ×× بنوشته آشکار هو المظهر الجمیل؛ انجام: ای صبا بر گو صفا را ای تو را روح روان ×× زود آکاندر فراقت شد آن حنانه ام / بازآ تا درکشیم از خم محزون ساغری ×× کاز سرنو باز چون مشکوة حق مستانه ام غزلیات شاعر به صورت پراکنده در این دفتر گردآوری شده، از جمله اشعاری با عنوان نوع بشر و غزلی در جواب غزل مشکوة و اشعاری که برای مسابقات مختلف فرستاده و شعری که در رفتن صفا به کرمانشاه در 17 شعبان 1339 سروده است و در آخر از نتایج طبع سید جلیل آقای مشکوة در بدرقه غزل: «من اگر عاقل اگر مست اگر دیوانه‌ام» فرموده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ نونویس؛ 52گ، اندازه: 10/5×18سم [ف: 4 - 1934]