دیوان محزون

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 17003 آغاز: بسمله. حمد بی حد و شکر بی پایان / می‌سزد بهر خالق سبحان؛ انجام: بیامد چو شد قلب محزون صبور / بعصیان و تاریخ نام غفور (1286)؛ انجامه: ... اقل خلق الله محمود، حبیب الصدق جناب فخر الحاج حاجی علی اکبر کردستانی بتاریخ یوم دوشنبه بیست و سوم شهر ذیحجه الحرام من شهور سنه یکهزار و دویست و هشتاد و نه من الهجره المبارکه النبویه (ص) مطابق و موافق ئیچی ئیل ترکی امره العالی مطاع است 1289. اشعار محزون، مثنوی، مسمط، غزل، ترکیب‌بند، مستزاد. بر اساس گلزار جاویدان و دیگر منابع چندین شاعر با تخلص محزون تاکنون شناخته شده است از جمله: محزون بیرژندی (بیرجندی)، محزون اصفهانی، محزون بلگرامی، محزون قزوینی، محزون هندوستانی، محزون همدانی، محزون خویی و ...، اما دقیقاً معلوم نشده که سراینده این دفتر کدام یک است. آنچه مشخص است وی بخشی از این اشعار را در جوار حرم حسینی سروده است: «محزون شدی مجاور و مداح شاه دین / شکر خدا به مقصد اصلی رسیده است» با توجه به مضمون دینی و آئینی این سروده‌ها احتمال قوی تر آن است که از لطف الله بن میرزا حسین مستوفی اسدآبادی متخلص به محزون باشد که در قرن 14 می‌زیسته است؛ خط: شکسته، بی‌کا، تا: دوشنبه 23 ذیحجه 1289ق، با توجه به تاریخ انجامه با ماده تاریخ آخرین شعر احتمال دارد خط شاعر باشد؛ مجدول، کمندکشی‌شده، با یک سرلوح؛ جلد: چرم مشکی، 73ص، 16سطر (8×16)، اندازه: 14×22سم [ف: 47/1-122]