دیوان محزون

قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 90-1/90 آغاز: بسمله. در بیان مناجات: الهی تویی قادر و ذوالجلال ×× تویی فرد و یکتا تویی بی مثال / الهی رحیمی و رحمان تویی ×× الهی کریمی و سبحان تویی؛ انجام: این وجود ماست چون نقش بر آب ×× هستی ما هست چون موج سر آب / چون لباس عاریت مان در بر است ×× هم وجود وهم عدم مان ممکن است دیوان و کلیات اشعار شاعری است با تخلص محزون که در نسخه از او به عنوان میرزا حسین سمیرمی یاد شده و در منابع نام و شرح حالش به‌دست نیامد. شامل قصاید، ساقی‌نامه، مغنی‌نامه، غزلیات، رباعیات و هفت بند در مصیبت است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: انجام؛ در نسخه شاعر از جماعت چوله معرفی شده؛ جلد: تیماج سرخ، 57گ، اندازه: 13×22سم [ف: 4 - 1934]