دیوان لاهیجی گیلانی

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2849 آغاز: در عهد دولت قمر برج عز وجاه ×× آن حامی شریعت و آن جان دین پناه / این در معرفت که زبحر حقیقت است ×× وین گوهر مراد که روشن نموده راه / بکنه ذات تو کنه خرد برد کی پی ×× شود مسافت گردون بگرد کان کی طی / حکیم وصف جلال و جمال میگوید ×× مگومگو سخن سر برو بر وهی هی / خمید قامت سروت بدهر یا سید ×× گذشت فصل بهار و رسید موسم دی؛ انجام: سید چو ز احوال غریبش پرسید ×× گفتند غریب این دیار آمد و رفت در تغزل و مدح و سوگواری و آن را گویا گوهر مراد (ص 1) نامیده است و یک قصیده آن ملح العرفان (ص 7) و یکی رکن العرفان (ص 8) و یکی نکات العرفان در چند بند (19-79) و یکی مشکات و یکی مصباح (107-109) نامیده می‌شود. در دیباچه منصور آن نام میرزا محمد علی خان لاهیجانی یاد شده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 92گ، 11 سطر (9×13)، اندازه: 14×20/5سم [ف: 10-1693]