دیوان گلشن

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4095 آغاز: مژه کی سد ره گریه بی زنهار است ×× مانع سیل کجا خار سر دیوار است / سر کشی مایه صد کفر و ضلالت باشد ×× کهکشان دوش فلک را چه کم از زنار است / گلشن از دامن دشتی که براهست مپرس ×× تا نظر کار کند جوش گل و گلزار است؛ انجام: میا گلشن برون زین رشک فردوس ×× کشی آخر خمار احمد آباد غزل است با تخلص گلشن به ترتیب تهجی از حرف تاء آغاز و بحرف دال پایان می‌گیرد (ش 4082/1) در ص ع آمده «این دیوان بطور بیدل بخاری»؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: 10 شعبان 1122ق؛ تملک: محمد امین نقشبندی محمود خالدی، محمد داغستانی در 1187؛ کاغذ: سپاهانی نخودی، جلد: مقوا، 294گ، 15 سطر (7×13)، اندازه: 12×19سم [ف: 13 - 3072]