دیوان کیوان

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 5973 آغاز: عشوه کنی ای پری که دل بری از ما ×× غافلی از خشم خود که برد به یغما / کیوان چه دل ز ناز نکویان مشو ملول ×× لازم فتاده ناز بتان با نیاز ما؛ انجام: تنها نه دل ز دست من آن چشم مست برد ×× از یک نگاه دل ز کف هر که هست برد / کیوان ز دست نقد عیش تا ابد مده ×× کان مر دل از کف تو زور راست برد غزل است بی‌ترتیب؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج تریاکی، 20گ، 13 سطر (5/5×9)، اندازه: 8/5×13سم [ف: 16 - 171]