دیوان کوزه کنانی

3. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 408 آغاز: بسمله. ای دل شوریده شیدایی مکن ×× بیش ازین آشوب و رسوایی مکن / پرده ناموس و نام ما مدر ×× آبروی ملک استغنا مبر؛ انجام: پیروی کن صاحب لولاک را ×× سربنه نرمان شرع پاک را / تا بدانی از زیانها سود خویش ×× باز بشناسی ز بد بهبود خویش مثنوی اوست، به طوری که ناظم اشعار (محمد منشی کوزه کنانی) در مقدمه می‌نویسد در سالی که فتحعلیشاه قاجار به عزم سرکوبی متمردین خوارزم و افاغنه هرات به سرحدات خراسان عازم بوده است. شاعر که در معیت نامبرده بوده از آنجا مامور به خدمتی در یزد و اصفهان بوده و این مثنوی را در عرض هیجده روز سروده و بعرض رسانده است. مضامین این مثنوی بعد از مدیح و ثنای فتحعلیشاه قاجار عبارت است از مطالب و مسائل عرفانی از جمله، اطوار وجود و ظهور شئونات موجود و تفرقه عقل و عشق، در معاتبت نفس از بی خبری مقام ارباب حقیقت و سلوک ارباب معرفت، در بیان احوال بعضی از اهل عرفان و صاحبان ایقان و داعیان دولت ابد بنیان ...؛ خط: نستعلیق جلی، بی‌کا، بی‌تا، احتمالا نسخه به خط ناظم مثنوی است؛ دو صفحه اول و دوم تماما مذهب مرصع، با سرلوح مذهب مرصع ممتاز، مجدول مذهب؛ مهر: حسین بن هدایت الله، محمد رضا الحسینی، مشیر السلطنة 1322، ناصر الدین شاه قاجار 1274؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: مقوای روغنی بوم طلایی، 73ص، 9 سطر، اندازه: 28/7×19سم [ف: 4 - 1008]