دیوان کاشف دزفولی

1. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2758 آغاز: شیرین ترین سخنی که طوطی زبان از آئینه دل بآن گویاست ... یک لحظه بیاور برم ای دلبر زیبا ×× در دیده من مردمک دیده بکن جا؛ انجام: متن: ای عاشقان بمیکده دیدم مقام دوست ×× آنجا سزاست نوش شرابی ز جام دوست / آندم که میخورید می لعل فام دوست ×× چون مست میشوید ز شراب مدام دوست / مستی بنده هم بدعا آرزو کنید. حاشیه: اول بسوی ساقی میخانه رو کنم ×× درخم پی طهارت دل تن فرو کنم شاعر پس از ذکر نسب‌نامه و شرح حالات خود در یک مقدمه منثور و منظوم اشعار خود را که شامل غزلیات و رباعیات و چند مثنوی می‌باشد نوشته است؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 1242ق؛ با یادداشتی از افضل الدین نام در حاشیه مقدمه که به اهل دزفول بودن شاعر نیز اشاره شده؛ کاغذ: فرنگی، جلد: چرمی، 240گ، 17-22 سطر (متن و حاشیه)، اندازه: 14/5×21سم [ف: 2 - 637]