دیوان کاتبی

10. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4586 آغاز: هر که از جان بنده نبود لربای خویش را ×× کافری باشد که نشناسد خدای خویش را / کاتبی اگر نریزد خون و میرد در فراق ×× در قیامت زو بجوید خون بهای خویش را؛ انجام: رباعی. این مدعیان که گردن افراخته اند ×× وین عاشقی دروغ بر ساخته اند / سوگند خورم که عشق را در همه عمر ×× جز نقش حروف هیچ نشناخته اند غزل است به ترتیب تهجی با همین تخلص و قطعه رباعی نزدیک به 1700 بیت؛ خط: نستعلیق، کا: جعفر بن حسن بن علی بن جعفر، تا: صفر 893ق؛ افتادگی: آغاز؛ مجدول؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج سرخ، 60گ، 15 سطر (7×12)، اندازه: 11×17سم [ف: 14 - 3517]