دیوان قضائی یزدی

13. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13626 آغاز: از دل من هر نفس پردود آه است آسمان ×× گر نیاید باورت از من گواه است آسمان / یابد آسایش تو را گر بر سر مهر آورد ×× ورنه راه دلم روزش سیاه است آسمان؛ انجام: ای رفته و باز آمده ابتر گشته ×× وان خلق نکو خلقت دیگر گشته / خر از سفر انسان شود ناین طرفه که توت ×× انسان به سفر رفته و خر برگشته خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: انجام؛ جلد: تیماج سرخ، 33گ، 11-14سطر، اندازه: 13×20سم [ف: 37 - 153]