دیوان قصاب مازندرانی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14278/3 آغاز: از زمین بر کن خدایا ریشه اغیار را ×× تا به کام خویشتن بینم رخ دلدار را / با رقیبم غیر آمیزش نباشد چاره ای ×× چاره بیچاره نبود خوردن مردار را؛ انجام: زین قد و بال و زلف و کاکل و ابرو و چشم ×× گر کند دعوی که هستم یوسف مصری بجاست / ترک خنجر باز من برخواست بهر قتل من ×× می‌نماید در نظرها محشر عظمی بپاست بخشی از غزلیات شاعر است با تخلص «قصاب» به ترتیب حروف تهجی از حرف الف تا بخشی از حرف تاء؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ مصحح؛ جلد: مقوایی، 8گ (115ر-123پ)، 18 سطر، اندازه: 17×22سم [ف: 38 - 387]